❧ Maandag 1 januari 1923
Wow, zo'n feest heb ik nog nooit meegemaakt! Klaus had blijkbaar wat connecties aangesproken en een uitnodiging geregeld voor het wildste oud en nieuw feest van Londen: het Chelsea Arts Ball! Dat wordt georganiseerd door de Chelsea Arts Club hier in Londen en staat klaarblijkelijk bekend om zijn extravagante en excentrieke stijl en het trekt veel kunstenaars, schrijvers, acteurs en andere creatieve types aan. Nou, dat klopt inderdaad en dat hebben we geweten.
Het feest vond plaats in de Royal Albert Hall, een prachtige, immense zaal waar ook veel andere grote evenementen plaatsvinden. De zaal was voor de gelegenheid versierd met vele, kleine en grote, kleurrijke decoraties en er waren optredens van muzikanten, dansers en andere artiesten. Veruit de meesten van de duizenden feestgangers waren gekleed in uitbundige, soms bijzonder provocerende, kostuums. Ik had weliswaar m’n meest feestelijke jurk aangetrokken, maar viel behoorlijk in het niet bij het aanzien van veel anderen. De avond was doordrenkt met dans en drank. En buiten de grote feestzaal, op de balkons en de ruimtes achter de gordijnen, gebeurden nog veel meer…intiemere zaken en werden er nog veel meer substanties geconsumeerd. In ieder geval viel op dat hoe later de avond werd, dat er steeds meer kleding van veel feestgangers ‘kwijtraakte.’
Ik was natuurlijk slechts een buitenstaander in dit geheel, maar heb evengoed de avond van m’n leven gehad. Ik heb de hele avond gedanst met allerlei wildvreemden en dat voel ik vandaag duidelijk aan m’n beenspieren. Gelukkig heb ik me behoorlijk ingehouden met de drank en de drugs, hoewel ik me op zeker moment wel heb laten overhalen om m’n prothese af te doen omdat ik blijkbaar in m’n enthousiasme soms mensen toch bijna een oog uitstak. Uiteindelijk heb ikzelf nog redelijk op tijd een taxi naar het hotel gepakt (prothese gelukkig niet vergeten). Klaus daarentegen…ik weet niet hoe laat die thuis is gekomen, maar die was reeds in ernstig benevelde staat toen ik vertrok.
Vanmiddag is de opening van de Maya expositie in het British Museum, waar we voor zijn uitgenodigd door mijn oude bekende, professor Smith. Ik vrees dat Klaus verstek zal laten gaan. Toen ik zojuist bij z’n kamer op de deur klopte, werd me duidelijk dat ie weliswaar nog leeft, maar dat daar ongeveer alles wel mee gezegd is. Die gaat er niet bij zijn straks. Ik hoop dat ie snel weer een beetje opknapt…
