Hieronder volgt mijn overzicht van verscheidene drankmengsels, verzameld tijdens lange nachten aan boord van de trein, wanneer slaap zich hardnekkig onttrok en de ramen enkel mijn eigen weerspiegeling boden. Het zijn elixers van merkwaardige aard — in staat zowel lichaam als geest te herstellen, doch evenzeer om deze te ondermijnen. Ik acht het raadzaam dat de lezer voorzichtigheid betracht; menigeen is reeds bezweken aan de verlokkingen die zich in een glas kunnen verschuilen.
De serveerster sprak de naam uit met een luchtige glimlach, alsof zij verwachtte dat ik zou lachen. Dat deed ik niet. Ik heb teveel gezien. Men zegt dat bloed het leven is, maar dat drank het leven feestvreugde geeft. De vergelijking is wellicht ongepast, maar er schuilt een zekere waarheid in.
Het geheel werd gemengd, geroerd en vervolgens geschonken in een breed wijnglas. Terwijl ik de drank langzaam liet ronddraaien, viel mij op hoe het licht zich erin verloor, alsof het niet geheel werd teruggegeven.
Bij de eerste slok proefde ik direct de rijke, zoete en bijna bedwelmende smaak. Niet onaangenaam — integendeel. Ik bracht het glas opnieuw naar mijn lippen. Halverwege de slok voelde ik het.
Geen pijn — dat niet — maar een plotselinge, diepe druk in mijn lege oogkas. Alsof zich daar iets verzamelde dat geen plaats had om te blijven. Een warme, kloppende sensatie volgde, traag maar onmiskenbaar. Ik verstijfde, het glas nog aan mijn lippen.
Toen begon het te lopen. Niet in een stroom, maar zwaar en beslist. Dikke druppels die langs mijn slaap gleden. Genoeg om het verband zichtbaar te doen verkleuren, genoeg dat het bloed zijn eigen weg vond over mijn wang.
Ik zette het glas neer met licht trillende hand en schoof het van mij af. Het bloeden hield op zodra ik stopte met drinken. Ik acht het verstandig dit mengsel voortaan te vermijden.
Het mengsel werd mij aangeboden zonder uitleg. De kleur alleen al — diep, bijna stormachtig — deed vermoeden dat het niet bedoeld was als louter vermaak. Ik herinner mij dat ik aarzelde alvorens te drinken, niet uit angst, maar uit een vaag gevoel dat men sommige zaken beter onaangeroerd laat.
De basilicumbladeren werden gekneusd tot zij hun geur prijsgaven, vermengd met gin en zoetheid. Een groot stuk ijs werd toegevoegd en het geheel krachtig geschud. Zonder te zeven werd het mengsel over ijs gegoten, waarna mousserende wijn erboven werd geschonken, alsof men een overwinning vierde.
Tot slot werden een braam en een basilicumblaadje op een prikker geplaatst — niet uit esthetiek alleen, maar bijna als een teken: een stille waarschuwing aan wie mocht volgen.Wat mij bijbleef, was niet alleen de smaak, maar eveneens het merkwaardige gevoel dat volgde: alsof mijn gedachten zich niet langer geheel aan mijzelf toebehoorden, maar slechts tijdelijk door mij werden gehuurd.
"Een sidecar voor de nacht, geeft je de volgende dag weer kracht."
— Mijn persoonlijke lijfspreuk
De cognac werd ingeschonken met een ernst alsof men een oud manuscript opensloeg. De likeur volgde — zoet, bijna misleidend — en daarna het citroensap, scherp en onverbiddelijk eerlijk. IJs werd toegevoegd, het vat gesloten, en het geheel met overtuiging geschud.
Na het zeven werd de drank bekroond met een reep sinaasappelschil, zorgvuldig gedraaid. De geur alleen al was voldoende om de vermoeidheid van dagen reizen tijdelijk te verdrijven.
Een zekere schrijver merkte ooit op dat ware overtuiging geen dwang behoeft. Deze drank lijkt dat principe te onderschrijven: zij verleidt zonder geweld.
Alles werd samengebracht in het mechanische monster dat men tegenwoordig een blender noemt. Het apparaat loeide alsof het protesteerde tegen zijn taak, doch gaf zich uiteindelijk gewonnen. Het resultaat: een schuimige, bedrieglijk frisse drank, geserveerd in een hoog glas.
Als laatste werd een topje munt geplaatst — haast ceremonieel — alsof men daarmee een grens trok tussen beheersing en roekeloosheid.
Ik noteer: buitengewoon gevaarlijk bij warm weer.
In mijn aantekeningen duikt deze drank herhaaldelijk op, telkens vergezeld van dezelfde woorden: bitter, doch noodzakelijk.
De drie bestanddelen werden in gelijke hoeveelheden samengebracht en rustig geroerd. Geen schuim, geen opsmuk. Een schil van sinaasappel werd vervolgens boven het glas uitgeknepen; de olie glinsterde kort in het licht voordat zij zich weer verborg. De schil bleef achter in het glas, als een stilzegel.
Ik vermoed dat men met deze drank meer waarheid drinkt dan wenselijk is.
Een eigenaardige klassieker, opvallend licht van kleur. Geel — niet vrolijk geel, maar het soort geel dat men aantreft in vergeelde papieren of oude gordijnen.
Alles werd met ijs gemengd tot een romige substantie. De rand van het glas werd met kersen versierd, wat het geheel een feestelijk aanzien gaf dat volkomen in strijd was met het gevoel dat het drinken ervan opriep.
Ik noteerde daarbij een regel uit Chambers — waarom, weet ik niet meer:
Langs de kust breken wolkengolven,
de tweelingzonnen zinken in het meer.
Dit brouwsel troffen Klaus en ik aan in Unaussprechlichen Kulten, als een godslasterlijke offerande aan Shub-Niggurath, de Duizendvormige Moeder van Onheilige Vruchtbaarheid. We hebben gepoogd het zo goed als mogelijk letterlijk uit het Duits te vertalen.
Van dit brouwsel drinken betekent jezelf openen voor het broed van de Zwarte Geit. Je zult hun krioelende ledematen onder je huid voelen, hun fluitende gelach in de verte horen, en weten dat jouw zaad, jouw bloed en jouw ziel nu deel uitmaken van Haar eindeloze, kronkelende woud van vlees.