Deze wedergekeerde zwerflingen, al moge hun vlees geen spoor van verval tonen noch de slijtage der jaren dragen, dragen in hun diepste wezen het onuitwisbare merkteken des onaardse. Zij zijn omhuld door een aura, zowel onuitsprekelijk als esoterisch, die hen even zeker van hun medemensen scheidt als ware een zichtbaar stigma op hun lichamen gebrand.
Hun gelaatstrekken, eens vertrouwd en menselijk, zijn thans slechts door spoken begeesterde maskers, weerspiegelingen van de diepgaande en onherroepelijke transformaties die op hun zielen zijn voltrokken. En schoon hun lichamen onbesmet zijn gebleven, zijn de geesten en harten dezer reizigers voor immer geschonden door de schrikwekkende visioenen en de huiveringwekkende ontberingen die zij voorbij den sluier hebben doorstaan.
— Uit John Dee's vertaling van de Necronomicon, 1596
Hollywood, California, 17 maart 1919
Aan Edna Purviance
San Francisco, California
Mevrouw Purviance,
Vergeef mij de vrijmoedigheid waarmee ik u schrijf, maar ik kon de verleiding eenvoudigweg niet weerstaan u mijn bewondering te betuigen. Mijn naam is Cordelia Cavendish, afkomstig uit Engeland maar thans woonachtig in Hollywood, en ik wens u te laten weten hoeveel vreugde uw werk mij heeft gebracht.
Het is wellicht een kleinigheid, maar ik kan het niet nalaten te vermelden dat wij dezelfde geboortedag delen. Toen ik dat ontdekte — na het zien van The Immigrant — voelde ik mij oprecht vereerd. Het leek mij alsof er, hoe gering ook, een kleine verwantschap bestond tussen uzelf en een jonge vrouw die nog zoekt naar haar plaats in deze Nieuwe Wereld.
Uw optreden in The Immigrant heeft mij bijzonder getroffen, en meermaals heb ik de film bezocht om het opnieuw te ervaren. U bezit een zeldzame gave: in plaats van enkel te spelen vóór de camera, lijkt u erbij te horen, alsof u werkelijk leeft binnen dat kleine universum van celluloid en licht.
De scène aan boord van het schip, waar uw blik zo veel zegt zonder dat er één woord aan te pas komt, bezit een ontroerende waardigheid. Maar wat mij misschien nog het meest heeft geraakt is de restaurantscène. De manier waarop u daar de kwetsbaarheid van uw situatie toont — het meisje dat niet zeker weet of zij wel kan betalen, die kleine momenten van schaamte, hoop en moed — het was zo geloofwaardig dat ik mij bijna in uw plaats waande.
Toen u daar zat, met dat zachte mengsel van waardigheid en onzekerheid, en de Tramp zo onhandig doch hartelijk probeerde te helpen… wel, ik moet bekennen dat ik tot tranen toe geroerd was. Het is zeldzaam dat een komedie een mens tegelijk doet lachen én doet begrijpen hoe fragiel het leven soms is. Uw spel maakt dat mogelijk.
Uw aanwezigheid op het doek heeft een elegantie en menselijkheid die mij blijven inspireren. U toont dat zelfs zonder woorden een volledig verhaal kan worden verteld — en dat een enkele blik soms meer zegt dan een hele monoloog.
Ik hoop dat u mijn brief niet onbeleefd of hinderlijk vindt. Ik wilde slechts dat u wist hoezeer uw werk een jonge, zoekende vrouw heeft geraakt en bemoedigd.
Met de meeste hoogachting en warme bewondering,
