"Ons vliegtuig is verloren gegaan. Niet door een storm zoals we die kennen, maar door iets veel groters. De lucht was een krankzinnig schouwspel van pulserend violet licht en kille donder, alsof de hemel scheurde. De bliksem was onnatuurlijk, de wind sprak een taal die ik niet kon verstaan. En daarin, hoog in de lucht, als een valse belofte: het silhouet van een zeppelin, verlicht door de paarse flitsen."
"De Duitse bemanning liet ons zonder veel vragen aan boord. Ze zagen niets. Ze wilden niets zien. Maar wij… wij droegen tekens bij ons: de ring van Danforth, de amuletten van de Elder Things. Dankzij die relieken zagen we de waarheid — een sluimerend bewustzijn, aanwezig in elke hoek van het schip. Het was er. En het keek terug."
"Het voelde dat wij anders waren. Een bedreiging. En dus keerde het zich tegen ons via de bemanning, één voor één overgenomen, hun wil gebroken. We vluchtten, vochten, probeerden onze weg naar de bron te vinden. In het hart van het luchtschip troffen we het aan: een entiteit zonder vorm, zonder tijd, pulserend als een gedachte in de leegte van de kosmos."
"We konden het niet bevechten — niet echt. Het enige dat restte was ontsnappen. De sleutel lag in het hart van de hangar, bewaakt door Meyer en de leiders van de Barsmeier-Falken-expeditie. Wat er toen gebeurde was een chaotisch vuurgevecht. We grepen de sleutel. En het vliegtuig."
"Ik had nauwelijks de tijd om me aan te passen aan de Duitse besturing. Alles voelde vreemd. Maar Bernardus was bij me. Aaluk ook. We hadden de sleutel. En we vlogen, meer dood dan levend. Pete bleef achter, de parachute al omgeslagen."
"Heel even meenden we hem te zien, een ontsnapping in vrije val. Maar het luchtschip implodeerde. Geen explosie, geen vuur — het vouwde zichzelf naar binnen, in een wolk van donkerpaars en stilte. Pete verdween. Verloren tussen ruimte en tijd."
"Op de terugweg naar huis legden we wederom aan in Melbourne. Daar, in een kerk, hielden we een herdenking. Er waren geen bloemen. Geen graf. Maar wel woorden. Voor Pete, onze kapitein. De laatste die het schip verliet."
"De lente was al bijna begonnen toen we eindelijk voet aan wal zetten in New York. Niets wees erop dat de wereld veranderd was. Maar wij wisten beter. We droegen geheimen met ons mee waar niemand weet van mocht hebben. Zeker de nazi's niet. Sommige deuren mogen nooit worden geopend."